3 maanden voorbereiden, 30 minuten Costa Rica….

We zouden het allemaal gaan zien; de brulapen, de tropische heliconia’s, de vingertop grote fel gekleurde kikkertjes, de spannende kroko’s, de nog actieve vulkanen, de indrukwekkende watervallen en de mooie toekans…..
Nou ja jullie horen het al, er zit een ‘maar’ aan te komen, en dat is ook zo…

We zijn zover niet gekomen!
Hier zit natuurlijk een smeuïg verhaal achter, en dat zal ik jullie zeker niet onthouden… het begint zo..

Er was eens een stel dat het plan vatte om eens rond te gaan kijken op Costa Rica.
Na overleg met vriend Marcel werd besloten via Bogotá (Colombia) te reizen zodat we daar ook nog een leuke tijd zouden hebben.
Zogezegd zogedaan..!

Het werden 4 onvergetelijk dagen, daar in Bogotá.
Op vrijdag zijn we gaan kijken in een jongenstehuis (Hogar Monserrate).
Dit tehuis voor voornamelijk jongens die voorheen in de straten van Bogatá leefden, worden hier door 7 zusters verzorgd en opgeleid voor een zelfstandige toekomst.
Kort geleden is hier met steun van donaties uit NL een nieuwe keuken en een nieuw onderkomen voor de jongetjes gebouwd.
Daar zijn we dus gaan kijken, met 10 kilo aan kleding die we uit Curacao mee hadden genomen. Hopi dank Vincent – Hugo – Wessel namens de jongens.
Op de site van Marcel en Ellen staat heel veel info over het jongenshuis; http://www.2600meterdichterbijdesterren.com/paginas/HogarMonserrate

Op vrijdag avond hebben we heerlijk gegeten bij Criterion http://www.criterion.com.co/ . Een heel goed restaurant in Colombia.
Voor de liefhebbers hier ons 7-gangen menu…mmm…
- Crema de papa y alcaravea (potato and caraway cappuncino)
- Atún maguro con mousse de foie gras (raw maguro tuna with foi gras mousse)
- Fricasse de escargot y hongos salvajes servidos en hojaldre (escargot and wild mushroom fricasse)
- Tilapia a la plancha con salsa de trufa negra (pan fried tilapia with a black truffle sauce)
- Chata Argentina con salsa bourguignon (Argentinean sirloin whit sauce bourguignon)
- Sorbet de Lulo (Lulo sorbet)
- Cheese cake de cereza (cherry cheese cake with pistachio ice cream)

Op zaterdag is Arie met Marcel en Ellen lekker paar uurtjes gaan sporten om de overtollige calorieën enigszins te verbranden. ‘s Middags de stad in en een borrel en snack gedaan bij een Ierse pub.

’s Avonds zijn we gaan eten bij Andres Carne de Res in Chia. Het restaurant hebben we verleden jaar ook bezocht toen we naar het concert van Shakira gingen. http://www.andrescarnederes.com
Deze avond hebben we alvast een voorschot genomen op mijn verjaardag (thanks Ellen, Marcel en Arie) en daarvan kunnen jullie meegenieten op het filmpje links in het scherm.
Het restaurant is een wonderbaarlijke belevenis die zich niet goed laat beschrijven. Het is een tent waar ongeveer zo’n 900 mensen zich laten vermaken door muziek, acteurs, een goed stuk vlees (of garnalen met koriander) en een omgeving waar je geen stukje vrije muur of plafond ziet. Ach je moet het meemaken om een echte indruk te krijgen.
Dus als je daar in de buurt bent; een aanrader! Wel even reserveren…..

Zondag ochtend werd er door de mannen weer heftig gesport (voor je het weet is het december!!) en zijn Ellen en ik naar een markt gegaan waar ze allerlei lokale dingen verkopen. Daarna lekker geluncht en troffen we de jongens bij de Bogotá Beer Company om verder aan te sterken.

Zondagavond heeft Marcel heerlijk gekookt voor ons, op tijd naar bed omdat we de dag erna vroeg naar de Airport moesten om onze trip naar Costa Rica te vervolgen.
Ellen had nog een lodge voor ons geboekt….we hebben er zin in…

De volgende ochtend loopt alles voorspoedig. Op tijd op de luchthaven, Ellen posteert ons in de rij voor de check-in balie en neemt afscheid.

Bij het inchecken vragen ze ons of we de vaccinatie voor gele koorts hebben. Nee, die hebben we niet, maar we zijn slechts 4 dagen in Colombia geweest en dus is het volgens ons niet nodig.
Het vriendelijke Avianca jongetje overlegt even met zijn collega. Nee, klopt, 6 dagen of langer in Colombia dan heb je die spuit nodig en dat is dus niet het geval.

De weg is vrij naar Costa Rica. We gaan! Hebben een lekkere vlucht en 2 uurtjes later landen we.
Aangekomen bij de douane, vraagt de dame die ons paspoort bestudeert, of we de vaccinatie voor gele koorts hebben…?
Nou ja het moet niet gekker worden denken wij nog. Nee die hebben we niet. Zojuist in Colombia nog over gehad met het grondpersoneel van Avianca en zij vertelden ons dat we die dus niet nodig hadden…
Nou daar dachten ze in Costa Rica duidelijk anders over.

Of we even aan zijkant willen wachten zodat een meneertje van de immigratie onze paspoorten beter kan bestuderen.
Natuurlijk doen we dat, wij zijn de beroerdste niet!
Ondertussen nemen we al schertsend allerlei scenario’s door…..

Het meneertje komt op ons af, zegt verder niets, vraagt of we even met hem mee willen lopen.
‘Nu zullen we voor veel geld die injectie gaan krijgen’ zeg ik al lopende tegen Arie, en Arie; ‘denk dat ze even een praatje willen maken over wat we in Colombia hebben gedaan’ …

Maar nee hoor; tis allemaal heel anders.
Die kerel loopt terug naar de gate waar we zojuist zijn uitgekomen, geeft onze paspoorten aan een ander Avianca meneertje en hoppa; zijn taak zit erop!
Nix uitleg, nix vertellen, nix toelichten, ach dat is allemaal niet nodig.
Het Avianca meneertje deelt ons dan mede, wat wij al een beetje aan het vermoeden waren;

Jullie mogen het land niet in! Ze willen jullie niet omdat je uit Colombia komt zonder vaccinatie.
Nou ja; toen begon –vooral Arie- zich natuurlijk hevig te verzetten.
Of er niet even gebeld kon worden, we waren maar 4 dagen daar geweest etc. etc.

Nou ja, lang verhaal kort; NIX! NADA! NOPPES!, we konden gewoon terug met hetzelfde vliegtuig waarmee we gekomen waren….
Onder begeleiding (alsof we crimi’s zijn, en zodat ze zeker wisten dat we weer in dat vliegtuig zitten!) werden we het vliegtuig ingeduwd…

Toch wel heel teleurgesteld, boos en ook onbegrip voel je op dat moment. Omdat niemand echt de moeite neemt je wat uit te leggen, iets voor je uit te zoeken of de moeite neemt een probleem misschien anders tot een oplossing te brengen…

Ach ja, we zijn een paar dagen verder. Inmiddels lachen we erom, maar op dat moment was dat het laatste waar we aan dachten…
Teruggekomen in Bogotá, hebben we meteen onze redders in nood (Ellen en Marcel) gebeld (met telefoon van wildvreemde, want die van Arie werkt daar niet… gracias nog mevrouw bij de immigratie van Bogota!)
En Marcel kwam ons snel daarna te hulp. Bij het kantoor van Avianca waren ze heel bereidwillig (of kwam het door een ouwe doos chocola?) maar anyway; we kregen al snel een open ticket vergoed naar Costa Rica.
Volgens Avianca waren zij niet fout. Pas vanaf 6 dagen (of was het nu 5 of 4? Iedereen riep wat anders) is die gele koorts nodig..

Dus wij weer met Marcel naar huis. Zonder koffers, die waren lekker op vakantie in Costa Rica. Zij wel!

De volgende dag, we schrijven inmiddels dinsdag 29 april, zijn we in een winkelcentrum in Bogotá even voor die verdomde injectie gegaan. Daar kennen ze inmiddels niet meer over zeiken.

Wat dan weer een geluk bij een ongeluk is, is dat we nog 2 heerlijke dagen bij Ellen en Marcel hebben doorgebracht en nog de nodige leuke restaurants hebben leren kennen…
(bijv. http://www.harrysasson.com/balzac.html )

Marcel en Ellen nogmaals bedankt voor jullie gastvrijheid, de gezelligheid, jullie moeite om ons van alles te laten zien, het heerlijke bed, de warme douche en alle inzet op de luchthaven! We hebben het knoertleuk gehad met jullie.

Eind van het jaar gaan we Costa Rica nog maar eens proberen, en er zit een kleine kans in dat we dan weer even langs komen.

Zo; end of story! Ze leefden nog lang en gelukkig en al die crap meer…